سابقه و هدف : معمولاً بیماران سرطانی به دردهای شدید مبتلا بوده و سبک زندگی مختل شده ای دارند و بنظر
می رسد که استفاده از مسکن های مناسب بهترین انتخاب برای این افراد باشد . در این مطالعه میزان شیوع سوءمصرف و
وابستگی به مواد در بیماران سرطانی مورد بررسی قرار گرفت.
مواد و روش ها : در این بررسی کلیه بیماران سرطانی استان مازندران که جهت دریافت اپیوم با معرفی نامه پزشک
معالج به دانشگاه علوم پزشکی مازندران مراجعه می کردند، مورد ارزیابی قرار گرفتند .اطلاعات مورد نیاز از طریق
جهت بررسی سو مصرف و DSM IV در I پرسش نامه دموگرافیک و مصاحبه بالینی ساختار یافته برای اختلال های محور
وابستگی به مواد که روایی و پایایی آن قابل قبول بود جمع آوری گردید.
10 درصد وابستگی / 11 درصد سوء مصرف مواد و 1 / یافته ها : از مجموع 238 بیمار سرطانی مورد مطالعه، تعداد 3
به مواد داشتند . رابطه معنی دار آماری بین سن و طول بیماری با میزان شیوع سوءمصرف و وابستگی به مواد در بیماران
در هر دو مورد). بیشترین مواد تجویز شده و مورد سوءمصرف متادون بوده و بیشترین p<0/ سرطانی مشاهده گردید ( 05
وابستگی به اپیوم وجود داشته است.
استنتاج : نتایح نشان می دهد که سوء مصرف و وابستگی به مواد در بیماران سرطانی مورد مطالعه بطو قابل توجهی بالا
می باشد. همچنین علاوه بر وابستگی شیمیائی، به نظر می رسد که میزان اپیوم تجویزی توسط پزشکان موجب تسکین کافی
درد در بیماران نشده است و آنان را به سمت مصرف سایر مواد سوق داده است.